Begin maart verscheen dit nieuwsbericht bij Rijnmond.nl over brand in een scootmobiel. De scootmobiel is niet alleen een obstakel in de vluchtroute, maar ook een mogelijke ontstekingsbron. Dat hebben ze hier ook meegemaakt. Een vreselijk scenario waarbij bewoners opgesloten zijn op hun balkon. Toch krijgen wij regelmatig vragen bij Kijk op Veiligheid of we willen helpen met het opstellen van gelijkwaardige maatregelen, zodat de scootmobiel toch in de gang kan blijven staan. In de categorie ‘Reactie’ reageren wij op interessante externe artikelen en ontwikkelingen, voorzien van onze eigen kijk. Hieronder de mijne.
Achter elke regel schuilt een incident
Weerstand tegen regels is begrijpelijk. Zeker in woongebouwen waar bewoners met een beperking afhankelijk zijn van hun scootmobiel. Het verbod op het stallen ervan in vluchtroutes voelt voor veel mensen abstract, onhandig of zelfs onredelijk. Brandveiligheid gaat voor mij echter altijd over mensen, en vooral over het moment waarop veiligheid écht telt en de gevolgen groot kunnen zijn. Dat moment laat dit incident pijnlijk zien. Een brandende scootmobiel ontwikkelt zich razendsnel, verspreidt giftige rook en maakt de enige uitweg onbruikbaar. Bewoners zitten vast. In deze testopname zie je hoe snel dat kan gaan. Dat is geen theoretisch risico, dat is wat er in de praktijk kan gebeuren. Tegelijk is dit niet het moment om de vinger op te heffen. Achter elk parkeergedrag zit een situatie die om begrip vraagt. De vraag is hoe je organisaties en bewoners zo voorbereidt dat ze weten wat te doen wanneer het erop aankomt. Dat begint bij uitleggen waarom die vrije doorgang zo essentieel is. Daar valt de meeste winst te behalen.
Gelijkwaardigheid vraagt onderbouwing
Een vraag die ik regelmatig krijg: kunnen we een gelijkwaardige maatregel treffen, zodat we toch ruimte kunnen bieden aan bewoners? Gelijkwaardigheid is geen instrument om onder een regel uit te komen, maar een serieuze route. Die vraagt wel om een gedegen risicoafweging en een aantoonbare onderbouwing dat het alternatief hetzelfde veiligheidsniveau biedt. In het geval van scootmobielen in vluchtroutes is die onderbouwing vrijwel nooit te leveren. Een geblokkeerde vluchtweg heeft geen gelijkwaardig alternatief. Maatwerk kan waardevol zijn, maar het mag nooit leiden tot een verslechtering van de feitelijke veiligheid. Dat is een harde conclusie, maar ook een heldere. Een goed vertrekpunt is een doordacht vluchtconcept: één dat niet alleen de routes beschrijft, maar ook aansluit bij het gebruik van het gebouw en de kwetsbaarheid van de aanwezigen.
De uitdaging zit in de uitvoering
Waar zit dan wél ruimte voor verbetering? In de uitvoering. Hoe organiseer je stallingruimte die wél werkt voor bewoners? Hoe leg je het belang van vrije vluchtroutes uit op een manier die mensen raakt, in plaats van irriteert? En hoe zorg je dat dit geborgd is in je brandveiligheidsbeleid en de dagelijkse praktijk? Dat zijn vraagstukken waar ik graag aan werk, samen met mijn team en in nauwe samenwerking met de mensen in de organisatie. Vooral voor bewoners in kwetsbare situaties wil ik bijdragen aan een woonomgeving waarin veiligheid vanzelfsprekend is. Niet als papieren werkelijkheid, maar als iets dat werkt op het moment dat het erop aankomt.
Benieuwd naar mijn kijk op veiligheid in jouw organisatie? Of je nu een concrete vraag hebt, een complex vraagstuk of gewoon wilt kennismaken: ik denk graag met je mee. Neem gerust contact op via [email protected].
